<p>Josien Segers (l) kan eindelijk weer genieten van haar terrasje, met Mandy Klarenbeek van Walstede. Gebarentaal met hartjes is niet meer nodig.</p>

Josien Segers (l) kan eindelijk weer genieten van haar terrasje, met Mandy Klarenbeek van Walstede. Gebarentaal met hartjes is niet meer nodig.

(Foto: Corien Remijn)

Streng Walstede heeft het gered

Het lijkt erop dat het Tielse woonzorgcentrum Walstede de coronadans goed is ontsprongen, al weet niemand wat de toekomst brengt. Nu alle bewoners en medewerkers die dat willen zijn gevaccineerd, is het tijd voor een terugblik. "Het was een moeilijke afweging tussen mentaal en fysiek leed".

Tiel - Het gesprekshokje dat tegen het pand was aangebouwd om veilig bezoek te kunnen ontvangen, is onlangs afgebroken en hoeft hopelijk nooit meer dienst te doen. Verpleeghuisbewoonster Josien Segers heeft er nauwelijks gebruik van hoeven te maken omdat haar appartement op de begane grond ligt, met een groot raam dat uitzicht biedt op de onlangs aangelegde beweegtuin. Josien: "In het begin van corona mocht mijn raam niet open en praatte ik via de telefoon met bezoekers buiten. Na een tijdje mocht het op een kiertje, dat was ook fijn voor frisse lucht." Voor bewoners van hogere verdiepingen was het tijdens lockdown een stuk lastiger om contact te houden met dierbaren. Beeldbellen bood, ook met persoonlijke hulp, onvoldoende soelaas en de weerstand tegen de isolatiemaatregelen nam gauw toe. De bouw van het gesprekshokje, dat de naam "Praathuis" kreeg, bleek een schot in de roos. Een handige zoon van een bewoner maakte het tijdelijke bouwsel dat bezoekers droog hield, en bewoners binnen. Medewerkster Mandy Klarenbeek vertelt: "Het was heel populair, zeker toen we strenge maatregelen moesten nemen om bewoners fysiek te beschermen. Iedereen at ook op de eigen kamer. Maar ja, die regels veroorzaakten wel mentaal leed, een behoorlijk lastige afweging. Achteraf heeft onze strikte aanpak goed uitgepakt, er zijn hier weinig mensen overleden aan corona."

Inzet van militairen

Personeel en vrijwilligers probeerden het zonder bezoek en groepsactiviteiten toch gezellig te maken voor de bewoners, met veel persoonlijke aandacht. Muzikanten kwamen gratis optreden in de tuin en maatschappelijke organisaties leverden cadeautjes af, maar binnen nam de werkdruk fors toe. Mandy: "Er was al een personeelstekort, dus onze zorgmanager is gaan rondbellen en wist te regelen dat een groepje militairen ons een paar weken kwam helpen." Josien: "Ineens klopte er een man in legeruniform aan en ik dacht: 'Het is toch nog geen Bevrijdingsdag?', maar hij vroeg of hij iets voor me kon betekenen. Hij heeft mijn haren gedaan en we hebben gezellig gepraat." Mandy vult haar glimlachend aan: "Volgens mij vond je het ook leuk om hier een keer een man te zien die komt helpen he?" Niet alleen het leger stak vorig jaar een handje toe, ook personeelsleden van restaurant de Betuwe hebben Walstede bijgestaan. Maandenlang. Zo kwam er een kok van De Betuwe op de kamers maaltijden en koffie serveren, in een passende outfit voor het "restaurantgevoel". Bewoonster Josien kijkt vrij opgewekt terug op de afgelopen tijd. "Die zieke mensen hier vond ik het ergste. Het is zoals het is, maar ik ben blij dat ik straks weer naar vriendinnen kan gaan, buiten."

Corien Remijn

'Er klopte ineens een man uit het leger bij me aan om te helpen'

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden