Geprikkeld


<p>Jan Beijer</p>

Jan Beijer

(Foto: )

Geprikkeld

  Column

Prikken maar! De GGD heeft in een leegstaand pand op bedrijventerrein Medel in Tiel het grootste vaccinatiecentrum van de regio ingericht. De Tielse burgemeester Beenakker kwam er een kijkje nemen. Ik had verwacht dat ook Jan Kottelenberg, burgemeester van de gemeente Neder-Betuwe, even de moeite had genomen om hier zijn belangstelling te tonen. De vaccinatielocatie ligt maar een paar honderd meter van zijn gemeente af. Bovendien zou hij door zijn aanwezigheid het goede voorbeeld gegeven hebben. Vaccineren is een beladen woord in zijn gemeente.

Een deel van de bevolking vertrouwt liever op de Heer dan op het vaccin. En daarom denken deze mensen, dat ze niets te vrezen hebben van ”de zeer verderfelijke pestilentie”, zoals de psalmdichter heeft geschreven. Wat doe je daaraan als burgemeester? Hoe kun je de vaccinatieweigeraars toch aan de spuit krijgen? Een vaccinatiepost inrichten in de zo ruim bemeten kerken van Ochten of Opheusden? Prikken in plaats van preken. Misschien nog niet eens zo’n slecht idee. Dan kunnen de gelovigen onder toezicht van de Heer en in een gewijde omgeving hun prikje in ontvangst nemen. Kottelenberg moet het er maar eens met de kerkbestuurders over hebben.

Nu we op Medel geprikt kunnen worden zijn we vanzelfsprekend benieuwd wanneer we aan de beurt zijn. Eerst het zorgpersoneel, zo las ik. Corona-opperhoofd Hugo de Jonge heeft zijn vaccinatietactiek gewijzigd.

Eerst stonden de dikbuikige oudere mannen hoog op zijn lijstje. Hugo is een twijfelaar en laat zich zo vaak en zo tegenstrijdig adviseren door deskundigen dat hij er zelf niet meer uit komt. Het zorgpersoneel gaf hij uiteindelijk voorrang. De ouwe dikke buiken moesten een stapje terug doen. Zij mochten niet beloond worden voor hun ongezonde levensstijl.

En daar zit ik dan met een volgroeide buik op 77-jarige leeftijd. Mijn hele leven al is dat ding een van mijn karakteristieke uiterlijke kenmerken. Dat buikvet zit gewoon in de familie. Het is hardnekkig. Ook al loop je 10.000 stappen per dag, je raakt het niet kwijt. Aan de andere kant, het heeft mij eigenlijk nooit in de weg gezeten. Integendeel. Ooit maakte ik als fanatiek tafeltennisser deel uit van een team dat de landelijke pers haalde als “de 650-ponders uit Tiel”. Ruim 650 pond met zijn drieën, schoon aan de haak. Ik bemande dat team samen met twee broers, die mij in kilo’s nog ruimschoots wisten te overtreffen.

Als we in onze sportkleding de zaal binnen stapten, maakten wij direct al indruk bij onze tegenstanders. En je zag ze stiekem gniffelen. Die zwaargewichten had je toch zo van de tafel gemept!

Ja, ja, dat hadden ze gedacht. We werden zwaar (hoe toepasselijk) onderschat en daarom ook nog eens ongeslagen kampioen.

Hugo de Jonge is niet meer onder de indruk van mijn buik. Daarom wacht ik maar rustig af. Het kan nog wel eens lang duren voordat ik van de huisarts een oproep krijg voor de prik.

De voorkeursbehandeling, die Hugo de Jonge de kwetsbare ouderen in eerste instantie had beloofd, kan ik wel op mijn buik schrijven.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)

Spot op de betuwe

Meer berichten

Het lokale nieuws in uw mailbox ontvangen?

Aanmelden