Tiel, 24 december 2019Columnist voor Zakengids Jan Beijer.Foto Jan Bouwhuis.
Tiel, 24 december 2019Columnist voor Zakengids Jan Beijer.Foto Jan Bouwhuis. (Foto: Jan Bouwhuis)

Kunstroof

  Column

Wachtruimten op stations, bij de tandarts, de huisarts of in het ziekenhuis stemmen mij doorgaans droevig. Het zit er vol met zwijgend volk, dat alleen maar oog heeft voor de smartphone. Wat ze op die schermpjes in vredesnaam aan het zoeken zijn, is mij een raadsel. Je waant je in een telefooncentrale. Een enkeling pakt verveeld een roddelblad. Meestal een verfomfaaid blaadje dat de dokter uit zijn stapel oud papier heeft gevist, maar dat in zijn ogen nog geschikt is als leesvoer voor zijn patiënten. Een blad van anderhalf jaar oud of zo. Op de cover wordt een ruzie tussen de zangers Gerard Joling en Gordon (de zanger die nooit zingt) aangekondigd. Ruzie over iets onbenulligs, zoals eigenlijk alles onbenullig is in dit soort lectuur. Aan de muur een beeldscherm met het weerbericht dat je thuis al had gehoord. En met de mededeling dat de dokter je een half uur laat wachten. Dat heet dan uitloop. Het doet me altijd aan scharrelende kippen denken.

Wachten tot je aan de beurt bent, toch al niet plezierig, wordt nog onaangenamer als je de tijd moet doorbrengen in zo'n sfeerloze omgeving. Publieksruimten zijn in het algemeen nogal sfeerloos. Kaal en ongezellig. Jarenlang was ziekenhuis Rivierenland in Tiel hierop een welkome uitzondering. De lange gangen werden er opgefleurd door exposities van beeldende kunst. Elke keer als ik er op weg naar de bloedpoli langs kwam, genoot ik ervan. Het waren inspirerende tentoonstellingen, die al tien jaar lang verzorgd werden door de regionale kunstenaarsvereniging De Werkplek. Mooi werk. Sinds een aantal maanden zijn die wanden opvallend kaal. Geen schilderij, ets of tekening meer te bekennen. Alles foetsie. Alsof de schilderijen pootjes hebben gekregen. Waarom is de kunst van de muur gehaald? Niemand van het ziekenhuispersoneel wist me dat te vertellen. Wel dat ze het jammer vonden. "Die exposities waren een visitekaartje voor ons. Dat gooi je toch niet zo maar weg", motiveerde een verpleegkundige, die ik haar mening over deze mysterieuze verdwijning vroeg.

De kunstroof is de Werkplek danig in het verkeerde keelgat geschoten. De exposanten weten nog steeds niet waarom ze niet meer welkom zijn. In de wandelgangen gaan geruchten dat de directie de aanwezigheid van schilderkunst op de muren "rommelig" zou hebben gevonden. Dat kan ik me niet voorstellen. Rommelig? Wie heeft er dan over geklaagd? En daar kom je dan pas na tien jaar achter? Daar begrijp ik echt geen bal van. Vooral niet, omdat het ziekenhuis een uitstekende reputatie heeft op het gebied van kunst. Neem mijn kunstheup, die ze daar met uiterste precisie in mijn lijf hebben geplaatst. Het is een kunststukje op zich. Mooi werk.

Vorige week werd de hal van het ziekenhuis verfraaid met een mechanisch kunstwerk van Coen Kaayk. Een aanwinst voor het gebouw. Ook deze actie laat zien dat het ziekenhuis de kunst een warm hart toedraagt. En ook daarom begrijp ik die kaalslag in de gangen niet. Geef de Werkplek weer een plek. Geef die kunstenaars weer ruim baan, geachte ziekenhuisbestuurders. Laat ze weer lekker exposeren. Hou ze in de gang aan de gang. Lijkt me niet zo moeilijk. Een koud kunstje.

Jan Beijer

(reageren: jbeijer@upcmail.nl)

Meer berichten